• Home
  • /
  • บทความ
  • /
  • เรื่องสยอง วัยเบญจเพส ตอนที่ 6

เรื่องสยอง วัยเบญจเพส ตอนที่ 6

จากเรื่องเมื่อคืน เราก็ลืมตากะจะลุกแล้วโทรหาแม่ แต่ได้ยินเสียงคนคุยกันค่ะ ที่ปลายเตียงเราแต่ม่านยังปิดอยู่นะคะ เหมือนหมอพูดกับแม่เราว่าเรามีประวัติทางประสาทไหม ให้ลองพาเราไปคุณกับหมอจิตแพทย์ดู คือ ณ ตอนนั้นน้ำตาไหลออกมาเลยค่ะ ร้องเงียบๆ คือฉันเหมือนคนบ้าเหรอ ฉันไม่ได้เป็นโรคประสาทนะ คือสมเพชสภาพตัวเองมากโดนมัดแขนผู้กับที่กันเตียงไว้ทั้งสองข้าง ชีวิตฉันเป็นขนาดนี้เลยเหรอ ก็ร้องไห้เสียใจในชีวิตตัวเอง คือเรื่องแบบนี้พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อหรอกค่ะ พูดยังไงเค้าก็มองว่าเราบ้า lynblue89

พอพวกเค้าคุยกันเสร็จก็เดินเข้ามาหาเรา เราก็บอกแม่หนูอยากกลับ หนูไม่ได้บ้า หนูเจอจริงๆ ป้าข้างๆเตียงเค้ามาหลอกหนู แม่เชื่อหนูนะๆ แม่เราบอกจ้าๆ คือขาเราก็ยังไม่หายแม่เราก็ยังไม่อยากให้เรากลับบ้าน กลัวจะหนักกว่าเดิม เราบอกเราอยู่นี่หนักกว่า คือยอมรับคิดไปถึงเรื่องอยากตายเลยค่ะ สุดๆ

และหนักจริงๆกับการเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น แม่เราบอกใจเย็นๆ lynblue89 กลับไปก็ต้องเจออยู่ดี เหมือนเราไม่มีทางให้เลือกอะคะ ดวงตกเป็นแบบนี้นี่เอง เราก็บอกแม่เราว่าให้แม่มาเฝ้าเรานะ แม่บอกว่าได้ๆ แต่มาดึกเพราะแม่เราต้องเฝ้าร้านและกว่าจะปิดร้านก็ดึก เป็นแม่ค้าอะค่ะถ้าไม่ทำก็ไม่มีเงินกิน พอแม่เราออกไปได้สักพัก ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาค่ะ น่าจะเป็นแม่บ้านกับพยาบาล มาที่ข้างๆเตียงเรา คือเหมือนกำลังช่วยกันทำอะไรสักอย่าง

และแม่ป้าก็พูดว่า “ไม่รู้เป็นเวรเป็นกรรมอะไรของแกเนอะ แกต้องมานอนทรมานแบบนี้ ลูกหลานก็ไม่มาดูแล” และพยาบาลก็พูดว่า “โถ่วป้า หนูเห็นเค้าพูดกันว่าเมื่อก่อนแกทำกับแม่แกไว้เยอะ พอแกป่วยก็ไม่มีคนมาดูแล เดินก็ไม่ได้ กินก็ไม่ได้ ต้องมาใช้เครื่องช่วยหายใจแบบเนี้ย ” ป้าก็บอกว่า “ผ้าปูเตียงก็ต้องมาเปลี่ยนให้แกทุกวัน ข้างในแกก็ไม่เหลืออะไรแล้วนะหนู หลังแกเน่าไปหมดแล้ว” เราก็ด้วยความอยากรู้นะคะ พูดกันซะขนาดนี้

ค่อยๆลงจากเตียงแล้วค่อยๆแหวกม่านออก ภาพที่เห็นคือพยาบาลกับป้าแม่บ้านกำลังพลิกตะแคงให้ยายสังวาลหันหน้าไปทางประตู แล้วหันหลังมาทางเราอะคะเพื่อเปลี่ยนผ้าปูที่นอน สิ่งที่เราตกใจคือ ที่หลังแกหนอนเต็มเลยค่ะ พยาบาลก็เอาพวกใบตองมาลองน้ำเหลือง แล้วเอาถุงดำกวาดใส่หนอนไว้ คือหลังแกและและเน่ามากๆ แต่ทำไมแกยังไม่ตาย กลางวันแกนอนนิ่งๆไม่มีอะไรค่ะ แต่กลางคืนแกบ่นหิวแล้วมาหลอกเรา ที่แกร้องวี๊ดๆคือคงเป็นแบบ ที่พยาบาลบอกว่าแกทำกับบิดามารดาไว้ ก่อแกใกล้ตายแกเลยคล้ายๆเปรต

พอเรากลับมาขึ้นเตียงนอน นั่งคิดค่ะ ถ้าพยาบาลไปจะทำไง เราจะอยู่ได้ยังไง กลัวทุกอย่างค่ะ เลยเรียกพยาบาล ขอร้องให้พยาบาลฉีดยานอนหลับ คือแทบจะลงไปกราบเท้าเค้าเลยค่ะ เค้าบอกไม่ได้ค่ะๆๆ หมอไม่ได้สั่ง ให้ยามั่วซั่วไม่ได้ เราบอกให้เราไปอยู่ห้องอื่นได้ไหม คือไม่อยากอยู่แล้ว หรือไม่ก็เอาป้าออกไป พยาบาลก็บอกเด๋วไปติดต่อดูห้องให้ก่อนนะคะ อีกสักพักจะเข้ามาบอก ….

เวลาผ่านไปเกือบสอง ชม. ก็ยังไม่เข้ามาบอก นี่ก็ 2 ทุ่มกว่าแล้ว มืดแล้วก็กลัวสิคะ หยิบพระมาแขวนคอ หยิบเหรียญมาถือไว้ คือจะไม่หลับแน่ๆจะรอแม่เรามาเฝ้าเรา อยู่ๆม่านก็ค่อยๆเลื่อนออกค่ะตั้งแต่ปลายเตี่ยงเราเลื่อนมาเลื่อยๆ ๆ ๆ จนเห็นเตียงข้างๆ เราก็พนมมือไว้ สวดมนต์ ไม่ยอมลืมตา สักพักตัวชาหมดเลยค่ะ จะหันไปเอื้อมหยิบที่กดเรียกพยาบาล ก็เจอป้าสังวาลอยู่บนตัวเตียงเราค่ะ เราก็กรี๊ดเลย แบบสุดเสียงที่เรามี เราก็ไม่ลืมตา ไหว้ ขอร้องอย่ามาหลอกเราเลย เราจะทำบุญไปให้ ป้าก็นั่งยองๆแล้วก็โยกตัวค่ะ ค่อยๆโยกแล้วก็ร้องวี๊ดๆๆๆ เราก็ร้องไห้ สติสตางค์หลุด กระเพกๆลงจากเตียงแต่ก็ได้แต่นั้นค่ะ ไปไม่ไหว ปวดขา เจ็บมากๆ เราทนไม่ไหวแล้ว จริงๆตอนนั้น ด่าเลยค่ะ “มรืงมาหลอกกรูทำไม กรูไปทำอะไรให้ กรูขอแช่งมรืงให้เป็นเปรตทุกข์ทรมานทุกชาติ ไม่ได้ผุดได้เกิด อิผีแก่ อิผีเห้” ด่าไปร้องไห้ไปค่ะ แกคงโกรธเรา อยู่ๆขาเราโดนลากไปที่ระเบียงค่ะ เราก็กรี๊ดเสียงดังเลย แบบวันนี้กรูจะต้องตายเหรอเนี่ย เรานึกถึงพ่อนึกถึงแม่ เรียกสุดเสียงเลยค่ะ

เค้ายืนเหยียบตัวเอา แล้วค่อยๆนั่งยองๆแล้วก้มมาหาเรา กลิ่นเห็นมากๆ ไม่ทราบว่าน้ำเหลืองหรือน้ำลายก็ไม่รู้ไหลออกมาตอนแกวี๊ดๆ แต่คือเห็นมาก ระหว่างที่เราเรียกแม่นั้น เสียงประตูเปิดเข้ามาเลยค่ะ เป็นแม่เรากับพยาบาล แล้วก็หมอ เค้าก็ช่วยกันจับเราเข้าไปข้างใน เราก็ร้องไห้กอดแม่ เราก็หันจะไปดึงอ๊อกซิเจนอิป้าออกเลยค่ะ พวกหมอพยาบาลก็มาห้ามเรา เราก็สติหลุดแล้ว ตะโกนด่าเสียงดังมาก โวยวายเลยค่ะ

ด่าอิป้าที่มันนอนอยู่ว่า “มรืงมาหลอกกรูทำไม ทำไมมรืงไม่ไปหลอกพวกมัน มันไม่เชื่อว่ามรืงมีตัวตนอะ ออกมาสิ ทั้งหมอ ทั้งพยาบาลเนี่ย มันหาว่ากรูบ้า มันอยากตายนักใช่ไหมอิผี กรูจะดึงอ๊อกซิเจนมรืงออกเอง” ทุกคนก็มาช่วยจับเราแล้วมัดเราไว้แบบเดิม คือเราไม่ทนแล้ว เหมือนคนบ้าเลย หมอก็บอกเราให้ใจเย็นๆ เราก็บอกหมอไปว่า มรืงจะให้กรูใจเย็นอะไร กรูขาเจ็บขนาดนี้กรูจะลงไปนอนเล่นที่ระเบียงเพื่ออะไร ด้วยความโกรธค่ะ ทำไมฉันต้องเห็นมัน มองสภาพตัวเองโดนมัดอีกแล้ว ทีนี้รัดเท้าข้างที่ไม่เจ็บด้วย เราบอกให้เอาป้าออกไปๆ หันไปหาแม่ทำไมแม่ให้เค้ามัดหนูแบบนี้อะแม่ แม่เอาป้าออกไปนะแม่ หนูไม่ไหวแล้ว เราโดนฉีดยาอีกแล้วค่ะ และสลบไปแบบวันแรก

กลับสู่หน้าหลัก

Leave a Reply